.

 پرایدی در محور پاوه به مریوان واژگون شد و به ته دره سقوط کرد. خبر اگرچه در یک نقطه دور افتاده رخ داد و نمونه های تکراری آن به حدی در کشور زیاد است که در نگاه اول نظری را به سمت خود جلب نمی کند اما نوع برخورد با حادثه برای عموم ارزشمند بود.  پیش از آنکه رسانه های دیداری و شنیداری آن را مورد تحلیل قرار دهند، شبکه های اجتماعی را با این عنوان در نوردید: «اینجا خبری از سلفی گرفتن نیست»...در این حادثه مردم در اقدامی قابل ستایش، به جای آنکه به تماشا بپردازند و فیلم و عکس یادگاری از آن ذخیره کنند، به یاری راننده شتافتند و با دست خالی خودرو را از ته دره بیرون آوردند.این حرکت خودجوش اگرچه برای برخی قابل هضم نیست و شاید عده ای هم آن را در زیرمجموعه فاکتورهایی مثل شانس راننده، اتفاق نادر، جوگیرهای غیرمنطقی و ... جای دهند؛ اما آنهایی که مردم مریوان را می شناسند و رخدادهای مهم آن را رصد می کنند، می دانند که در افکار مردم این شهر، این فاکتورها دیگر جایگاهی ندارند.این را می توان از دل همدردی معلم و شاگردان ماهان پسر 8 ساله سرطانی، شکستن اسلحه های شکار توسط شکارچیان برای حفظ محیط زیست، استقبال بی نظیر و خاطره انگیز مردم مریوان از سربازی که به خاطر نجات یک سگ گرفتار در سیم خاردار، روی مین رفت و پایش را از دست داد و ...  بیرون کشید.مردم مریوان با مردم سایر شهرهای ایران فرق دارند. این را می توان از نوع مهمان نوازی هایشان فهمید، از نوع نگاهشان به محیط اطراف، از تفاوت معنادار مریوان 10 سال پیش تا امروز و مریوان امروز با سایر شهرهای ایران...مسئله ای که اگرچه در تحلیل های جامعه شناسانه می تواند زائیده برهانهای مختلفی باشد اما بی شک در راس همه این دلایل ریز و درشتی که محققا ....